سلام

 

من توی آپ دیت قبلی گفته بودم شعر کوچه مال آقای

 

اخوان ثالث که اشتباه بود و ازتون معذرت خواهی

 

می کنم .این شعر مال فریدون مشیری هست.از

 

یاد آوری دوستانی که این رو بهم گفتن تشکر می کنم.

 

به بزرگی خودتون ببخشید.

 

 

 

 

 

(( بودنت ))

 

 

 

با بودنت دنياي من

 

رنگی تر از هميشست

 

قلبه تمومه آدماش

 

از جنسی مثل شيشست

 

با بودنت رنگين کمون

 

رنگی اضافه داره

 

رنگی که زيباييش تو رو

 

به ياده من میاره

 

با بودنت تو گلخونه

 

هيچ گلی کم ندارم

 

هيچ گلی اون جا نمیخوام

 

وقتی تويي کنارم

 

با بودنت غصه میره

 

شادی جاشو می گيره

 

با ديدنت هر چی غمه

 

تو قلب من می میره

 

با بودنت شعراي من

 

معني تازه دارن

 

گل هاي اطلسی برام

 

شکلی دوباره دارن

 

با بودنت دلم میخواد

 

که از سينه جدا شه

 

پر بکشه به سمت تو

 

تو راه تو فدا شه

 

با بودنت،دوست دارم

 

رو قلب من می شينه

 

سهم من از بودن تو

 

این عشقه نازنينه

 

با بودنت يه زندگی

 

يه عمره تازه دارم

 

براي ديدن تو من

 

يه عمر در انتظارم

 

هر شب که به خواب من میای

 

من ديگه شک ندارم

 

يه روز میاد با من باشی

 

بمونی در کنارم 

 

 

________________________________________

 

                               ((غم تنهايي ))

 

 

 

چرا وقتی که آدم تنها میشه

 

غم و غصش قد يه دنيا میشه؟

 

میره يه گوشه ی پنهون میشينه

 

اونجا رو مثل يه زندون میبينه

 

غم تنهايي اسيرت میکنه ..تا بخوای بجنبی پيرت میکنه..

 

 

وقتی که تنها میشم اشک تو چشام پر میزنه

 

غم میاد يواش يواش خونه ی دل در میزنه

 

ياده اون شب ها می افتم زير مهتاب بهار

 

توي جنگل لب چشمه می نشستيم من و يار

 

میگن این دنيا ديگه مثل قديما نمیشه

 

دل این آدما زشته ديگه زيبا نمیشه

 

اون بالا باد داره زاغ ابرا رو چوب میزنه

 

اشکه این ابرا زياده ولی دريا نمیشه

 

غم تنهايي اسيرت میکنه..تابخوای بجنبی پيرت میکنه..       

 

(( قشنگ بود نه؟ مال فريدون فروغيه ))

 

____________________________________

 

     

                     (( زندگی ))

 

 

 

زندگی قافيه شعر من است

 

شعره من وصف دلارايی توست

 

در ازل شايد این

 

سرنوشت من بود

 

میسرايم به اميدی که تو خوانی

 

ور نه آخرين مصرع من

 

قافيه اش مردن بود

 

تو بی آنکه به فکر غربت چشمان من باشی

 

نمیدانم کجا تا کی براي چه

 

ولی رفتی............

 

و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می باريد

 

و بد از رفتنت يک قلب دريایي ترک برداشت

 

و بعد از رفتنت

 

رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

 

چه کسی باور کرد

 

جنگل جان مرا

 

آتش عشق تو خاکستر کرد؟ 

 

 

 

 

منتظر نظراتتون هستم

 

 

                              خوش باشین

 

  
نویسنده : نوید ; ساعت ٥:٠۸ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱۳ امرداد ،۱۳۸٤