هیچ وقت فکر نمیکردم اینقدر زود بری.همیشه فکر رفتنت واسم یه کابوس تلخ بود.نمیتونستم حتی یه بار بهت بگم دوست دارم. نمیدونم چرا؟شاید از شکسته شدن غرورم میترسیدم. تو تمام زندگیم بودی ، تمام هستیم، تمام وجودم،تمام........فقط از بیانش میترسیدم.

ولی تو همیشه دوست دارم روی لبهات بود.میگفتی من این همه میگم دوست دارم ولی تو واسه یه بار هم که شده احساستو نسبت بهم نمیگی.نکنه هیچ احساسی نسبت بهم نداری؟

منم همیشه بحثو عوض میکردم.میگفتم وقتش که رسید بهت میگم.

نمیدونم چی شد که آخرین باری که اینو گفتم ازم رنجیدی و رفتی.رفتی و منو چشم به راه گذاشتی.

مگه تو نمی گفتی دوسم داری؟

پس چرا اینقدر زود ترکم کردی؟

آخه اگه من دوست نداشتم ، اگه واسم همه چیز نبودی ، اگه حاضر نبودم جون ناقابلم رو واست فدا کنم ؛ هیچ وقت به خاطر تو اون همه سختی رو تحمل میکردم؟سختی هایی پیش روم بود که هیچ کوهی از پسشون بر نمی اومد هیچ کس ،هیچ کی نمیتونست تحملشون کنه ولی من با دلخوشی داشتن تو جلوی همشون قد علم کردم.همشون رو با فکر این که تورو دارم به جون خریدم !!

چون تو باهام بودی، چون دلگرمیم دوسِت دارم های تو بود ،کمرم خم شد ولی خم به ابرو نیاوردم.چون میترسیدم یه وقت یه چیزی بگم و تو فکر کنی واسم بهترین نیستی.ولی چون احساسم رو هیچ وقت به تو نگفتم رنجیدی و رفتی ، رفتی و هیچ چیزی رو جز خاطراتمون واسم به یادگار نذاشتی.

خاطراتی که هر وقت توی ذهنم تداعیشون میکنم فقط بغضمه که با دل شکستم همدردی میکنه.

نمیدونم..........شاید اشتباه از خودم بوده ولی دیگه تاوانشو پس دادم.خیلی بیشتر از اشتباهم هم پس دادم.دیگه بسه.توروخدا بسه.....برگرد. قول میدم همش بهت بگم دوست دارم.همش بگم واست میمیرم . فقط تو برگرد!!

چشمه ی چشمام دیگه خشک شده.دیگه ازشون اشک نمی جوشه.

شاید باید بهت میگفتم که توی دلم چه خبره.میگفتم که سلطان قلبم تویی.

میگفتم دوست دارم.

ولی نشد.....نتونستم.      

 

 

                            ****************

 

شاید اونجوری که باید                      

          

                    قدرتو من ندونستم

 

                                        حرفایی بود توی قلبم

 

                                                            من نگفتم، نتونستم

من به تو هرگز نگفتم

 

                   با تو بودن آرزومه

 

                               نقش اون چشمای معصوم

                                                  

                                                           لحظه لحظه روبرومه

 

نیومد روی زبونم

 

                که بگم بی تو چی هستم ؟         

 

                                            که بگم دیوونتم من

 

                                                             زندگیمو به تو بستم 

 

                              * * * * *

تورو دیدم مثل آینه

 

               توی تنهایی شکستی

 

                                  من کلامی نمیگفتم

                                                  

                                                     که برام زندگی هستی

 

نمیدونستی که چون گل

                                                            

                   توی قلب من شکفتی 

 

                                    چشم تو پر از گلایه

 

                                                      اما هرگز نمیگفتی

 

من به تو هرگز نگفتم

 

                   با تو بودن آرزومه

 

                                 نقش اون چشمای معصوم

 

                                                            لحظه لحظه روبرومه

        

                     

                          شاید اونجوری که باید

                          قدرتو من ندونستم

                          حرفایی بود توی قلبم

                          من نگفتم ، نتونستم.......... 

 

 

  
نویسنده : نوید ; ساعت ٦:٠٠ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٧ شهریور ،۱۳۸٤